Dames en heren winkelbeheerders, horeca-exploitanten, boswachters, beslissers en besturenden: ik ben het zat. Zoals veel hondenbezitters doe ik mijn uiterste best om mijn honden goed op te voeden, zodat ze zich lief en aangepast gedragen en geen overlast veroorzaken. Poep ruim ik op, zelfs in de bosjes en meer uit beleefdheid dan uit noodzaak houd ik mijn honden in gebieden waar veel mensen zijn aan de lijn. Ik vraag altijd netjes of de honden mee mogen, zorg dat ze schoon en droog zijn als ze ergens anders naar binnen moeten, enzovoort, enzovoort.

Desondanks worden honden overal geweerd, verguisd en verboden en daar moet je als hondenbezitter dan ook nog hondenbelasting voor betalen. De stukken groen waar de hond mag lopen worden allengs minder. De prachtige natuurwandelingen van de dolgedraaide, zelfgenoegzame grassprietenbeschermingsclub genaamd 'natuurmonumenten' zijn negen van de tien keer verboden voor honden. Ook het wegrestaurant op weg naar de vakantiebestemming dwingt je om je hond bij een moordende temperatuur in de auto te laten (niet dus!). Kijk, als nu alle honden altijd poepend, blaffend en bijtend door het leven gingen, was dat nog voorstelbaar, maar zo is het helemaal niet. Meer en meer eigenaren gaan op cursus, meer en meer eigenaren zijn ervan doordrongen dat ze een verantwoordelijkheid hebben naar medemensen en mede-honden en meer en meer eigenaren ontdekken dat het bij je hebben van je hond leuk is. En inderdaad, er zijn rotte appels, maar als je bij voorbaat iedereen uitsluit, kun je deze rottelingen ook niet aanspreken op hun gedrag. Omdat er af en toe een vieze kerel in het park loopt, wordt het park toch ook niet afgesloten voor alle mannen?

Nee, op één of andere manier mag iedereen in deze maatschappij rotzooi trappen en krijgt alleen de hond de rekening gepresenteerd. Kapot glas ligt echt overal, drankflessen op straat kapot gooien mag gerust en wie betaalt de dierenarts en de fietsenmaker? Dronken idioten, drugsverslaafden, aanranders mogen allemaal vrijelijk en onaangelijnd over straat bewegen. Klierende pubers terroriseren de straat op brommers. Tasjesroof en fietsendiefstal hebben geen enkele aandacht van de politie. Er worden miljoenen verspild aan vandalistische voetbalsupporters van wie ons land het doodnormaal vindt dat ze per wedstrijd een complete trein tot puin slaan, maar wee als er een hond in de duinen loopt. Ik moet mijn fiets met drie kettingen op slot zetten en dan nog maar hopen dat ik erop naar huis kan, op de huisdeur zitten drie sloten, op de auto moet een startbeveiliger, het raam open laten staan kan niet ongestraft en mannen pissen de stad onder, maar wee als de hond mee zou gaan naar de pizzeria.

In mijn vaste wandelpark is een apart weiland aangewezen voor de zonnige-zondagspicknick van de gesluierde goegemeente. Binnen het park is dat veld voor honden verboden terrein geworden, want deze medelanders hebben hun eigen normen en waarden over honden en dat willen wij maar al te graag pappen en nathouden. op zich tot daaraan toe, het park is groot genoeg. Als honden echter onrein zijn dan vraag ik me af wat 'onrein' dan wel betekent. Het veldje na zo'n picknick is een belevenis! Vieze luiers, afgekloven kippen, limonadeflessen, stukken plastic, folie, houtskool, komkommers, lollies, de hele supermarkt ligt weggeworpen over het gras. Dat is cultuur, dus dat mag. De gemeente ruimt het - soms - op. En waar wordt over gezeurd? Waar wordt belasting over geheven? Juist, over honden.

Wanneer gaan we het inzien? Honden hóren bij ons, meer dan wat dan ook. Zonder playstation en het nieuwste model Opel Mafia heeft de mensheid het duizenden jaren uitgehouden, maar zonder honden waren we waarschijnlijk inmiddels net zo uitgestorven als de NeanderthaIer. Van kinderen beseffen we dat; kinderen veroorzaken een onwaarschijnlijke hoeveelheid overlast: niet alleen puur milieutechnisch door wegwerpluiers, flesjes, spenen, buggaboo's, plastic wiegtingeltangeldingetjes, maar ook door hun herrie, de ruimte die een buggy inneemt in het openbaar vervoer, de permanente schreeuw om aandacht en snoep, en de Fristi die te pas en te onpas wordt uitgekotst. Dat vinden we normaal, omdat kinderen het voortbestaan van onze soort garanderen. Net zoals kinderen horen honden (en andere dieren, en planten) bij ons, we kunnen niet zonder. Dat wil niet zeggen dat iedereen nu drie bakbeesten moet aanschaffen, maar wel dat we honden een eigen plek gaan geven.

Ik heb er genoeg van! Ik wil gewoon welkom zijn, mét honden. Eigenaren van honden die overlast veroorzaken moeten daarop natuurlijk worden aangesproken, maar alle honderden, duizenden goedwillende baasjes moeten nu maar eens een kans krijgen. Weg met de hondenbelasting, ga maar flinke brommerbelasting heffen of voetbalbelasting, mannenbelasting, bierflesjesbelasting. voor mijn part luierbelasting. Het wordt tijd voor actie: bij deze roep ik alle hondeneigenaren op om hun lidmaatschap van Natuurmonumenten op te zeggen (met een briefje erbij waarom), en om alle gelegenheden waar honden ten onrechte worden geweerd te boycotten. Met een dikke miljoen hondenbezitters moet dat toch zoden aan de dijk zetten?

Bitchy

Kynologisch woordenboek...:

Mens: Hij kwispelt, dus hij bijt niet!

Hond: Pas op, ik zwiep mijn anaalgeuren zo royaal mogelijk het luchtruim in om duidelijk ie maken dat het park van MIJ is en van niemand anders. Protest wordt afgestraft!

Mens: Ach wat lief, hij lacht...

Hond: ik ben nu al tot het uiterste gegaan. Dit is mijn volledige gebit en als je nog één beweging maakt, ga ik het gebruiken ook. 

Mens: Lief hè, dat gesnurk?

Hond: (Buldog): Help, ik stik!

Mens: Mijn hond is heel netjes: als hij een plasje heeft gedaan, krabt hij' er zelf aarde overheen.

Hond: Dit is MIJN pis, dit is MIJN geur, dit is MIJN park, dit is MIJN land, dit is MIJN wereld. Knoop het in je oren!

Mens: Fikkie staat leuk naar zijn vriendjes te kijken!

Hond: Grrrrrr, alweer die zakkenwasser van de overkant! Wat doet die eigenlijk op deze aardbol? HALLO! Tijd om op te sodemieteren! Deze blik moet toch voldoende zijn?

Mens: Ze zijn echt dol op elkaar die twee, want ze leggen altijd de poten op elkaars schouders.

Hond: Kijk eens wat ik kan? Ik ben lekker groter en sterker dan jij. Nee, ikke. Mot je matte?

Mens: Bah, dat gesnuffel aan die konten altijd!

Hond: Wie ben jij, hoe oud ben Je? Moet ik met je knokken? Wat heb je gisteren voor lekkers gegeten? Valt er nog wat voort te planten met jou?

Mens: 0, hij heeft per ongeluk tegen je been geplast.

Hond: Wat is dit voor sukkel? 0, de brokjesmachine van Pukkie. Die kan ik wel aan, laat ik maar beginnen met mijn geur er eens flink overheen te sproeien.

Mens: Nee, als ze aan het spelen zijn, kijken ze echt niet uit.

Hond: Jeetje, die brokjesmachines hoef je echt niet te respecteren. Tegen een lantaarnpaal aanlopen doet pijn, dus daar moet ik voor uitkijken. Voor mensen hoeft dat niet, die gillen wat af en klappen door hun knieën. Beuken maar jongens!

Mens: Fikkie, laaaaag!

Hond: Aha, broekspijpen. Ruikt goed, grote kans op lekkers. Springen maar! Oh, het wordt lolliger: broekspijpen schreeuwen en bewegen, baas schreeuwt en beweegt ook. Goeie actie, waar is de volgende kandidaat?

Mens: Toeteliewoetelie hoeft niet bang te zijn hoor, baasje is bij je.

Hond: Nou, blijkbaar is er heel wat om bang voor te zijn, want de baas slaat ook op tilt. Bovendien mag ik in een mum van tijd op bed, als ik maar hard bibber en dribbel. Heel goed, dat doen we volgende keer weer.

Mens: Ach gut, heb je zo'n jeuk aan je rug?

Hond: Eèèèèèh, even mijn geur aan je muren smeren hoor.

Mens: Pas op hoor Fikkie, je mag niet zo lelijk doen tegen die andere hondjes, die zijn ook lief.

Hond: Mooi, ik kon die beesten van de overkant al niet uitstaan, maar nu hoor ik aan de stem van de baas dat‑ie me ondersteunt en zal helpen. ik ga ertegenaan!

Mens: Hij is dominant.

Hond: Heerlijk, ik kan iedereen in één beuk op zijn rug smijten. We zullen dóórgaan.

Mens: Kijk, hij vindt je aardig, want hij gaat tegen je aanzitten op de bank.

Hond: Even voor de goede orde: dit is mijn huis!

Mens: Waar ik ben, ligt de hond.

Hond: ik ben het belangrijkste op de hele wereld.

Misschien is de tijd rijp voor een boekje (oh pardon, een interactieve dvd die zich op een playstation laat afspelen en dan via de huisbioscoop kan worden bekeken) over misverstanden tussen hond en mens? Niet over socialisatiefases, herconditionering, desensibilisatie, habituatie en agonistisch gedrag, maar heel gewoon, over de misverstanden van alle dag? Als je voor alle landen van de wereld reisgidsen kunt vinden om ervoor te zorgen dat je niet op een verkeerde manier in je neus peutert tijdens het avondeten bij een inheemse Pygmee, waarom dan niet wat meer aandacht voor de basale hondencultuur? Da's pas multiculti!

terug...